I created a new blog site dedicated to the things that I am and will encounter in my one year or so of stay here in Japan. It is titled "The Rise of the Sun".
But no, I am not abandoning this site. Hopefully, I can still write posts on this blog. Anything related with my stay here in Japan will be posted on that blogsite while everything else will be posted here.
So please do check out my The Rise of the Sun blog at theriseofthesun.blogspot.com
PS
You may want to ask why SUN?
Because both countries (Japan and the Philippines) shares the sun as its national symbol. Japanese symbolizes the sun by a big red dot while Filipinos uses an 8-rayed golden sphere.
Also, the sun symbolizes hope, opportunity and happiness, and that's what I would want my Japanese experience - full of hope, opportunity and happiness.
Enjoy!
24 October 2009
29 September 2009
Ondoy
Kalunos-lunos ang mga kaganapan noong weekend. Bumaha ng todo-todo. At syempre pahuhuli ba naman dyan ang pinakamamahal kong bayan ng Malabon?
Oo at pasalamat kami, mas sumikat ang Marikina sa mga oras na iyon. At kung ganung klase lang naman ng pagsikat e sawang-sawa na kaming Malabonon duon. Kumbaga sa basketball, grandslam at five-peat combined.
Nakakapanlumo nuong pagbukas ko ng tv kahapon (kahapon lang ako nakapanood ng tv, kahapon lang din kasi bumalik serbisyo ng kuryente sa lugar namin). Nakakatakot ang mga kaganapan nuong weekened, buti na lang at wala kaming tv nung mga oras na iyon, dahil siguro kung nakita namin yun nung araw na yon, baka pinanhinaan na kami ng loob.
Pero, isa rin itong pagpapatunay kung gaano kalaki ang pagmamahal ng sambayang Pilipino sa bawat isa. Tumaas ang balahibo ko nung sabihin ng ABS-CBN na nakaka Php22M na ang nakakalap nilang tulong, bukod pa iyan sa Php3M naman sa GMA7. Grabe ang dagsa ng tulong. Sobrang pinatunayan ng Pilipinas ang bayanihan, walang iwanan talaga.
Ang mga pangyayaring iyon ay isa sa mga hinding hindi ko makakalimutan. Sobrang sakit sa katawan ko sa paglilikas ng gamit, pati na rin ang paglilinis ng bahay pagkatapos humupa ng baha. Pero sobrang taba din ng puso ko sa suportang natanggap. Ang simpleng text ng pangangamusta ay napakalaking bagay sa amin.
At higit sa lahat, patuloy kong ipagmamalaki ang lahing kayumanggi - na sa hamon ng buhay, hindi sumusuko, bagkus ay nagtutulungang umahaon sa kalugmukan. Ikinararangal kong ako'y isang Pilipino!
Oo at pasalamat kami, mas sumikat ang Marikina sa mga oras na iyon. At kung ganung klase lang naman ng pagsikat e sawang-sawa na kaming Malabonon duon. Kumbaga sa basketball, grandslam at five-peat combined.
Nakakapanlumo nuong pagbukas ko ng tv kahapon (kahapon lang ako nakapanood ng tv, kahapon lang din kasi bumalik serbisyo ng kuryente sa lugar namin). Nakakatakot ang mga kaganapan nuong weekened, buti na lang at wala kaming tv nung mga oras na iyon, dahil siguro kung nakita namin yun nung araw na yon, baka pinanhinaan na kami ng loob.
Pero, isa rin itong pagpapatunay kung gaano kalaki ang pagmamahal ng sambayang Pilipino sa bawat isa. Tumaas ang balahibo ko nung sabihin ng ABS-CBN na nakaka Php22M na ang nakakalap nilang tulong, bukod pa iyan sa Php3M naman sa GMA7. Grabe ang dagsa ng tulong. Sobrang pinatunayan ng Pilipinas ang bayanihan, walang iwanan talaga.
Ang mga pangyayaring iyon ay isa sa mga hinding hindi ko makakalimutan. Sobrang sakit sa katawan ko sa paglilikas ng gamit, pati na rin ang paglilinis ng bahay pagkatapos humupa ng baha. Pero sobrang taba din ng puso ko sa suportang natanggap. Ang simpleng text ng pangangamusta ay napakalaking bagay sa amin.
At higit sa lahat, patuloy kong ipagmamalaki ang lahing kayumanggi - na sa hamon ng buhay, hindi sumusuko, bagkus ay nagtutulungang umahaon sa kalugmukan. Ikinararangal kong ako'y isang Pilipino!
28 August 2009
Kelan Nga Ba?
Sa tuwing magkakaroon ng mga pagtitipon ng mga kamag-anak - birthday party, kasalan, lamay, family reunion - lagi ko na lang naririnig ang mga katanungang kahit ako'y hindi ko masagot. Kelan ka ikakasal? Kelan mo ipakikilala ang nobya mo? Kelan kami makakatikim ng mainit na sabaw?
Ewan ko. Hindi ko alam. Ako man ay nananabik sa mga araw na iyon.
Minsan, dinaraan na lang nila sa biro, minsan ako naman ang nagbibiro.
Sa pagiging unico hijo at pagiging "pinakamabait" (sabi nila yun, walang kokontra) at "pinakamayaman" (akala lang nila yun) sa pamilya, talaga namang masasabing ako ang kanilang apple of the eye. Kaya naman, di kataka-takang maging sentro ako ng usapan. Ang pangit nga lang, ay sa iisang topic lang umiikot ang usapan. At sa ayaw nila't hindi, iisa lang din ang aking sagot - ang paulit-ulit na "wala pa e!".
Darating pa ang maraming reunion at darating pa rin ang maraming katanungan at hindi ko pa rin alam ang isasagot ko. Sana lamang, di sila mainip, pati na rin ako.
Ewan ko. Hindi ko alam. Ako man ay nananabik sa mga araw na iyon.
Minsan, dinaraan na lang nila sa biro, minsan ako naman ang nagbibiro.
Sa pagiging unico hijo at pagiging "pinakamabait" (sabi nila yun, walang kokontra) at "pinakamayaman" (akala lang nila yun) sa pamilya, talaga namang masasabing ako ang kanilang apple of the eye. Kaya naman, di kataka-takang maging sentro ako ng usapan. Ang pangit nga lang, ay sa iisang topic lang umiikot ang usapan. At sa ayaw nila't hindi, iisa lang din ang aking sagot - ang paulit-ulit na "wala pa e!".
Darating pa ang maraming reunion at darating pa rin ang maraming katanungan at hindi ko pa rin alam ang isasagot ko. Sana lamang, di sila mainip, pati na rin ako.
19 August 2009
Happy to be in Stress
I am happy I had a stressful week this week.
Lots of work to do, but still manages to find time for myself.
I am happy because for the very first time after a long while, I will not charge a single minute of my time this week to the idle jobcode.
I am happy because now I have the feeling of productivity.
Yes physically, and mentally, it is very much stressful - two projects, two fulltime committee works and a training - yet it feels satisfiyingly good. Ironically this week, I had a very good night sleep.
I would rather be stressed because I have many things to do, than to be stressful thinking what to do with so many time.
Lots of work to do, but still manages to find time for myself.
I am happy because for the very first time after a long while, I will not charge a single minute of my time this week to the idle jobcode.
I am happy because now I have the feeling of productivity.
Yes physically, and mentally, it is very much stressful - two projects, two fulltime committee works and a training - yet it feels satisfiyingly good. Ironically this week, I had a very good night sleep.
I would rather be stressed because I have many things to do, than to be stressful thinking what to do with so many time.
13 August 2009
A Dozen Pink Rosebuds
Japanese dreams are now getting into reality. Requests has been made, documents are on the process.
Thank God for this wonderful birthday gift and to that special Lady in my life, I gave her a dozen of pink rosebuds and a resounding "Yes!" she gave me.
Thank God for this wonderful birthday gift and to that special Lady in my life, I gave her a dozen of pink rosebuds and a resounding "Yes!" she gave me.
Subscribe to:
Posts (Atom)